خانه ای از باران

گفتم این پنجره را می شکنم

و به شب می گویم: تو سیاهی، تو سیاه

کو ستاره؟ کو ماه؟

پنجره ساکت و خاموش به من می نگرد
گویی از این همه بی بار و بری بیزار است

یک سبد نور ذخیره کردم

یک سبد خوشبختی

یک سبد عشق و امید
تا سحر خواهم رفت

به خدا خواهم رفت

گرچه از فاصله ها دلتنگم
زیر باران غمی
که به من می بارد
دلخوشم -بی رنگم

من از این فاصله ها بیزارم

و از این سقف که سدی است

میان من و باران ، من و باد

به خدا خواهم گفت
خانه ای می خواهم از باران
در و دیوارش اشک
رنگ آن رنگ محبت
-بی رنگ

دل خود را آنگاه

به لبم خواهم داد

که بگوید با باد

که بگوید با خاک

دل من تازه و خیس است و به من می گوید

من از اندیشه ی گلها سرخم

و از اندیشه ی پیوستن، سبز

قلب من خوشبخت است

که به باران و علف

پیوسته است