خستگی های دل کوچک من

دلم از مردم نا مردم شهر ، رنجیده

چشمم از گریه ی خونین دلم ترسیده

نه نسیمی بنوازد ... نه مهی نور فشاند

نه توانگر به کرامت ، دست پر درد فقیری بفشارد

پس چه شد آن همه غوغا؟

پس چه شد آن همه سودا؟

پس چه شد آن همه شور و هیجان و نفس و مهر و محبت که به ناگه برمیده؟

حرفی از عشق نیاید ... نوری از مهر نتابد

برفی از ابر سخاوت بر دل چاک زمینهای نیازی نه ببارد

پاکی و حجب و حیا خاموش است

صافی و صلح و صفا بی هوش است

آری! انگار جوانمردی هم ، از کناری -بی صدایی- در پی پاس کیان کهن آبرویش برمیده

قلب هایی بی رنگ ... نغمه هایی بی زنگ

رنگ نیکوی نکوکاری هم ، در پس پرده ای از جنس پلیدی ها ، ز رخ زیبایش پریده

دخترک بی تاب است

پسرک اما پرسان پرسان ، مانده است سرگردان

دفتر کوچک پر خاطره ی عشقش را چه کسی دزدیده

راه می پرسیدم ... و به ناگه دیدم

تکه ابریشم زردوزی عشق ، که ز بی مهری ها پوسیده

پس کجا شد ایمان؟

پس کجا شد عرفان؟

پس کجا شد گام های نازک و آهسته ی عشق و وفا ، بر دل شوریده؟

نور شادی خاموش ... دست گرما ، سرد است

سردی رشک و حسد ، ریسمان با وفای دوستی را، چه خشن دریده

چون بگویم احسان؟ ... چون بگویم انصاف؟

تو بگو! شهر دل مردم شهر رسم نامردی و جنگیدن را ، از کجا پرسیده؟

دل من پر آشوب

...وسرم بی سامان

که چرا این همه خوبی و صداقت ، در غباری ، پشت پلک باز وسوسه ها خوابیده؟

از خدا می خواهم ... که ببخشایدمان...

و بدارد شاید ، این همه ظلم و ستم ، جور و جفا ، مرگ جوانی ها را نادیده

جان به ایمان بخشد

دل به نیرو سرشار

تا دگر بار بسازیم از نو

شهر سوخته ی مهربانی ها را...

که نوایش ز آبادی و آزادی ...

در جهان پیچیده...