قحطی آواز

من رو قله های آواز، سکوتو چله نشستم
لحظه ی شرم حقیقت، جای آینه ها شکستم
آخه رسم نفسم نیست، اول حنجره مردن
بهترین جای ترانه ، تن به بی حرفی سپردن
*
خسته نشو سایه نشین
تا ته شب حوصله کن
بغض غریب غربتو
واژه به واژه گریه کن
*