خواستم با تو سخن گویم از آنچه مرا می آزرد

تو سفر کردی و این سنگ صبور

دل دیوانه ی من

در غم آلوده ترین ساغر راز

لعل خاموشی گشت

گل شب نیز به خلوتگه تارم بشکفت

تا دم صبح که پرپر شد و بر خاک رسید

.

تا که با سایه ی یاد تو سخن گویم آه

بغل پنجره ی باز نشستم بامید

خواستم با تو سخن گویم و پندارم باز

می توان نغمه ی دیرین را

در دل باغ سرود

لیک لبهای عطشناکم و هیچ

همچو آن پنجره ها

قفل خاموشی از خود نگشود