معلم چو آمد به ناگه کلاس ، چو شهری فروریخته خاموش شدسخنهای ناگفته در مغزها ، به لب نارسیده فراموش شد
معلم ز کار مداوم مدام ، غضبناک و فرسوده و خسته بود
جوان بود و در عنفوان شباب ، جوانی از او رخت بربسته بود
...
سکوت کلاس غم آلود را ، صدای درشت معلم شکست
ز جا احمدک جست بند دلش ، از این بی خبر ناگه گسست
لباس پر از وصله و ژنده اش بروی تن لاغرش لرزه داشت
...
بیا... احمدک درس دیروز را، بخوان تا ببینم که سعدی چه گفت
ولی احمدک درس ناخوانده بود... بجز آنچه دیروز و آنی
زبانش به لکنت بیافتاد و گفت
"بنی آدم اعضای یکدیگرند "
وجودش به یکباره فریاد زد
"که درآفرینش ز یک گوهرند"
در اقلیم ما رنج بر مرگ و میر ، زبان دلش گفت بی اختیار
"چو عضوی بدرد آورد روزگار/دگر عضوها را نماند قرار"
تو کز... تو کز... تو کز
وای یادش نبود
جهان پیش چشمش سیاهپوش شد
در آن عمر کوتاه او خطرش نمی داند جز آن پیامی دگر
در اعماق قلبش بجز درد و رنج نمی کرد پیدا کلامی دگر
...
معلم بگفتا به لحنی گران چرا احمد کودن بی شعور
نخواندی چنین درس آسان بگوی ، مگر چیست فرق تو با دیگران
عرق از جبین احمدک پاک کرد
خدایا چه می گوید آموزگار...
نمی داند آیا در آن دیار ، بود فرق بین دار و ندار
چه گویی؟ بگو تو حقایق بلند -
به آهستگی احمد بینوا ، چنین گفت زیر لب با قلب چاک
که آنها در دامان مادر خوشند و من بی وجودش نهم سر به خاک
به مال پدر تکیه دارند و بس و من از روی اجبار و از ترس مرگ
از آن دست شویم ز درس ، کنم با پدر پینه دوزی و کار
ببین دست پر پینه ام شاهدت
...
معلم بکوبید پا بر زمین که این قلب پیک پر از کینه است
به من چه که مادر ز کف داده ای ، به من چه که دستت پر از پینه است
رود یک پسر پیش ناظم که او ، بهر تو خود یک فلک آورد
نماید پر از پینه پاهای تو ز چوبی که بهر فلک آورد
...
دل احمدک آزرده و ریش گشت
درون دلش نورسویی جهید
ببین یادم آمد کمی صبر کن
تحمل خدا را
تحمل دمی
"تو کز محنت دیگران بی غمی"
"نشاید که نامت نهند آدمی"
.
من رو قله های آواز، سکوتو چله نشستم
این شعر نیست فقط دیشب دلم می خواست یه چیزی برای دل بهانه گیر خودم و همه ی اونایی که یه دلتنگی هایی گوشه ی قلبشون دارن بنویسم. آخه دلم تنگ بود و انصاف نبود که بهش بی محلی کنم چون خیلی وقت بود که بهش گوش نمی دادم ، خیلی وقت بود که به بهانه ی منطق و عقل نمی گذاشتم حرف بزنه ولی دیشب نخواستم اینطوری باشم، خواستم واسه یه شبم که شده بدون هیچ منطقی فقط به دلم گوش بدم، خوب بالاخره اونم بخشی از وجود منه تا کی می خواستم ندید بگیرمش؟ دیشب که گذاشتم حرف بزنه تازه فهمیدم چه اشتباهی کردم که جلوشو می گرفتم! من که باهاش دوست بودم پس چرا ازش فرار می کردم؟ واسه اینکه کسی صداشو نشنوه؟ خوب بشنوه چه اشکالی داره؟ بعضی وقتا لازمه که بهش گوش بدی، زندگی بی دل که زندگی نیست، مردگیه! من هیچ وقت بی دلم نبودم و نمیخوام که بی اون باشم فقط ازش معذرت می خوام که گاهی زندانیش کردم و نگذاشتم هوا بخوره.
حرفها دارم اما بزنم یا نزنم
